Zanim zostaną przedstawione skutki samej bitwy należy nakreślić sytuację z środkowej części M. Śródziemnego w VII i VI w p.n.e. Grecy zamieszkujący Azję Mniejszą zaczęli już w VIII w p.n.e. Intensywnie penetrować środkową i zachodnią część M. Śródziemnego. Przeciwnikami Greków w handlu w tej części świata byli Kartagińczycy, Fenicjanie i Etruskowie. W VII w p.n.e. Fenicja osłabła i przestała się liczyć jako godny przeciwnik Hellenów. Ich miasta zostały złupione i zdobyte przez Asyryjczyków a w następstwie podbojów dostały się pod panowanie króla Nabuchodonozora.
W tej sytuacji cała wschodnia część Medyteranu stała się domeną wpływów greckich. Na zachodzie kolonie fenickie przejmowała Kartagina. Aby stawić czoła naporowi greckiemu doszło do współpracy Kartagińczyków i Etrusków, której celem było powstrzymanie naporu Greków. Najbardziej zażarte walki prowadzono w środkowej części M. Śródziemnego.
Różne jest datowanie opisywanej niżej bitwy. Waha się od 545 do 535 r. p.n.e. Jednak przyjmując informacje Herodota dotyczące zajęcia Fokaji przez Persów (546 p.n.e.) i przybycie uciekinierów z Fokaji na Korsykę (545) oraz ok. 5-letni okres podjęcia działań przeciw Grekom przez sprzymierzonych wychodzi data ok. 540 r. p.n.e. Ta data przyjmowana jest przez większość historyków. Samo umiejscowienie bitwy także budzi zastrzeżenia. Herodot nigdy nie użył nazwy tego miasta jako miejsca bitwy. Określił je tylko cyt. „na tzw. Morzu Sardyńskim”. Najprawdopodobniej chodzi o Morze Tyrreńskie a powyższe określenie dotyczy tylko określenia akwenu. Diodor podaje nazwę Kalares na Korsyce, ale takiego miasta tam nie było. Mogło chodzić o Karales na Sardynii. Do takich literowych pomyłek w historiografii dochodziło bardzo często.
Natomiast jedyną kolonią grecką w tamtym czasie na Korsyce była Alalia jak podaje Herodot, która została opuszczona po bitwie morskiej. Ten fakt przemawia za tym właśnie miejscem.
Ciekawa jest interpretacja Herodota na temat zwycięzców i zwyciężonych. Zagadka Alalii jest ze względów braku dokumentów nie do rozstrzygnięcia. Przytoczony wyżej Herodot mówi o „zwycięstwie kadmejskim” Fokajczyków. Jednakże sam Herodot opisuje ogromne straty Greków. Czterdzieści zniszczonych okrętów a pozostałe dwadzieścia z sześćdziesięciu wystawionych przez Greków było niezdolnych do walki. Nawet nie zabrano ludzi ze zniszczonych okrętów, którzy dostali się do niewoli i zostali ukamienowani przez biorących w walce Etrusków. Być może flota sprzymierzonych się wycofała i dlatego uznano zwycięstwo Greków jednak zaraz po bitwie Fokajczycy opuścili Alalię i osiedlili się na południu Italii. Biorąc pod uwagę układ sił po bitwie zdecydowanie należy uznać zwycięstwo Kartagińczyków. To właśnie oni doprowadzili do zaprzestania kolonizacji wybrzeży zach. Części Morza Śródziemnego przez kolonistów Fokaji. To wydarzenie można uznać za epokowe. Wyparto Fokajczyków z Korsyki, Sardynii i południowej Hiszpanii.. Przestali się liczyć jako potęga na zachodzie Medyteranu. Jedynym ośrodkiem Greków w tej części Morza Śródziemnego została Messalia. Jednak i ona została odizolowana na długi okres od pozostałych kolonii Greckich.
Podsumowując wynik bitwy jest jednoznaczny. Na dziesiątki lat Kartagina stała się jedyną znaczącą siłą w środkowej i zachodniej części Morza Śródziemnego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz