Bardzo wcześnie starożytni żeglarze wyróżniali 4 główne wiatry: Boreasz – północny, Notus – południowy, Euros – wschodni, Zefir – zachodni. Nieco później nastąpił podział bardziej szczegółowy: na 8 i 12 kierunków wiatrów. Zauważyli także, że wiatr można wykorzystać nie tylko jako siłę napędową okrętu, ale także jako wskazówkę określającą kierunek żeglugi. Od tego momentu można było bardzo dokładnie określić swoje położenie względem wiatru. Z tego też powodu trasy żeglugowe, które zostały opisane wcześniej usytuowane były w większości na linii wiatrów. Nie można dziś określić genezy powstania takiego właśnie podziału na strony świata, ale wiadomo, że pierwszymi określanymi kierunkami były wschód i zachód. Związane to było ze wschodami i zachodami słońca. Dwa następne kierunki powstały z podziału obszarów pomiędzy punktami wschodu i zachodu na równe odległości.
Następny podział to wyróżnienie wiatrów głównych i lokalnych. Pierwsze wiały na obszarach wielu mórz, drugie powszechne były tylko na jednym akwenie. Znajomość wiatrów głównych i lokalnych zapewniała określenie położenia okrętu. Ich stałość doprowadziła do nadania im nazw (mowa o tym wcześniej). Lokalne wiatry też doczekały się swoich nazw.
Przy znacznej znajomości układów wietrznych i topografii linii brzegowej bardzo dokładnie określano położenie. W przypadku zgubienia się na morzu to właśnie wiatr był pierwszym ratunkiem dla zbłąkanych i drogowskazem do portu.
Nie można tu zapomnieć o układzie bryzowym, który był podstawowym napędem żaglowców poruszających się wzdłuż lądu przez dziesiątki wieków.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz