Przed przystąpieniem do opisywania bitew morskich w starożytności należy zacząć od przedstawienia teatru działań floty helleńskiej ( przeważnie ateńskiej ) w V w p.n.e. Był to okres szczególnie silnej ekspansji greckich polis na kierunki innych terytoriów. Generalnie jednak jest to obszar środkowej, północnej i wschodniej części M. Śródziemnego.
Wpływy obu kontynentów, tj. Europy i Azji, hamuje łuk Alp na północy o układzie równoleżnikowym oraz na wschodzie Góry Dynarskie biegnące wzdłuż wybrzeża Adriatyku. Także południkowo położone Apeniny spełniają podobną rolę w wymianie mas powietrza na linii wschód – zachód. Oddziaływanie gorącej Afryki łagodzi Morze Śródziemne.
Podstawowe cechy klimatu tego obszaru, a więc łagodna i deszczowa zima oraz gorące i suche lato, są w ogromnej mierze zależne od sezonowych zmian cyrkulacji atmosferycznej. Szczególnie kontrastowo zaznaczają się roczne wahania padów. Roczny przebieg temperatur nie ma tutaj tak dużego znaczenia.
Pogodę w chłodnej połowie roku kształtują głównie dynamiczne niże śródziemnomorskiej gałęzi frontu polarnego. Z ogólnej liczby 76 niżów w ciągu roku w całym basenie M. Śródziemnego aż 69 powstaje lokalnie na terenie Śródziemnomorza.
Chłodna pogoda zimowa u południowych wybrzeży Włoch i Sycylii łączy się z obecnością wyżów nad Europą Środkową i Wschodnią, kiedy zwrotnikowe powietrze znad obszarów Libii kieruje się daleko na północ i stan ten może trwać się kilka dni. Taka sytuacja występuje przeważnie w październiku, ale może z przerwami utrzymywać się do końca listopada. Towarzyszy temu zjawisku burzliwa pogoda z silnymi opadami.
W zimie ze względu na często przemieszczające się nad Europą fronty atmosferyczne i ścieranie się mas zimnego, polarnego powietrza z ciepłymi, zwrotnikowymi masami znad Afryki w basenie Morza Śródziemnego często dochodzi do gwałtownych sztormów. Występują one generalnie u południowych wybrzeży Europy czyli m.in. Grecji i Włoch. Ze względu na to, iż klimat na terenie Śródziemnomorza przez ostatnie
2 500 lat nie uległ znacznym zmianom akweny te oraz część M. Śródziemnego łącząca Grecję z Sycylią dla wyprawy greckich były niedostępne.
Pora letnia (od maja do września) odznacza się zupełnie odmiennym charakterem pogody. Panuje spokojna, słoneczna pogoda antycyklonalna związana z wyżem nad Europą Środkową i Południową.
Z pogodą antycyklonalną, odznaczającą się silną insolacją i wypromieniowaniem nocnym, w strefie nadbrzeżnej wiąże się powstanie regularnej cyrkulacji bryzowej, co zaznacza się w częstości przeważających kierunków wiatrów.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz